درمان بی اختیاری ادرار پس از عمل پروستات به علت آسیب وارده حین جراحی

بی اختیاری ادرار (UI) از دست دادن کنترل مثانه است، که از اندکی نشت تا از دست رفتن کامل کنترل مثانه متفاوت است. علائم ممکن است شامل درد، افزایش نیاز فوری و تکرر ادرار باشد. بی اختیاری ادرار و علائم آن می‌تواند در اثر عوامل مختلفی ایجاد شود. با این حال، به طور معمول ناشی از آسیب به اعصاب و عضلاتی است که عملکرد ادراری را در کنترل می‌کنند و در طول درمان اولیه برای سرطان پروستات اتفاق می‌افتد.

دلایل و انواع بی اختیاری پس از عمل جراحی


انواع مختلفی از بی اختیاری وجود دارد، شایع‌ترین آن‌ها بی اختیاری استرسی و بی اختیاری فوریتی است.

  • بی اختیاری استرسی نشت غیر ارادی ادرار در هنگام سرفه، عطسه، زور زدن و یا انجام هر کاری است که بر روی شکم فشار وارد می‌کند. این بی اختیاری شایع‌ترین نوع در مورد نجات یافتگان از سرطان پروستات است. برخی از افراد مبتلا به بی اختیاری استرسی شدید تقریبا دچار دست دادن ادرار مداوم هستند (گاهی اوقات به بی اختیاری کلی شناخته می‌شود).
  • بی‌اختیاری فوریتی زمانی رخ می‌دهد که شما احساس "فوری" به دفع ادرار دارید، اما نمی توانید در زمان مناسب به توالت برسید. این مشکل به طور کلی به دلیل اسپاسم های مثانه است و اغلب به درمان پزشکی پاسخ می‌دهد.

پزشکان مطمئن نیستند که چرا بعضی از مردان به بی اختیاری آزاردهنده‌ای دچار هستند که بعد از عمل جراحی پروستات ادامه می‌یابد، در حالی که مردان دیگر با این مشک مواجه نمی‌شوند. شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد عوامل مختلفی ممکن است به تداوم بی اختیاری ادرار استرسی پس از جراحی کمک کنند، از جمله:

  • سن بالاتر
  • اندازه بزرگ پروستات
  • سیگار کشیدن
  • دیابت یا سایر بیماری‌های عصبی
  • خونریزی بیش از حد در طی عمل جراحی
  • نیاز به برش عصب‌ها در طول عمل جراحی
  • اندازه یا مرحله تومور پروستات
  • پرتودرمانی پس از جراحی (در ادامه ببینید)
  • جراحی قبلی برای BPH

پزشکان متخصص ما در کلینیک طب فیزیکی و توانبخشی امید، روش‌های درمانی موثری را از جمله تحریک الکترونیکی،بیوفیدبک و حرکات ورزشی برای بیمارانی که پس از جراحی پروستات دچار عارضه بی اختیاری ادرار شده اند توصیه می‌کنند. برای کسب اطلاعات بیشتر و یا رزرو نوبت با شماره تلفن‌ 02122770586 تماس حاصل فرمایید.

آیا همه مردان پس از جراحی پروستات دچار بی اختیاری می‌شوند؟


خیر، اکثر مردان در طی چند ماه اول بعد از برداشتن کاتتر، بهبودی سریع را تجربه می‌کنند، اما بی اختیاری در بعضی از مردان تا 1 سال پس از عمل جراحی می‌تواند مشکل ساز باشد. اکثر جراحان مردی را که به طور منظم از پدهای بی اختیاری استفاده نکند و فقط گاه به گاه در فعالیت‌های روزانه دچار نشت ادرار شود، را مبتلا به اختیاری در نظر نمی‌گیرند. با این حال مهمتر از همه این است که بی اختیاری ادرار چقدر برای شما چالش برانگیز است، چرا که هدف ما بهبود کیفیت زندگی شما تا حد ممکن می‌باشد.

بی اختیاری ادرار در مردان چگونه تشخیص داده می‌شود؟


پزشکان بی اختیاری ادرار در مردان پس از عمل جراحی پروستات را به روش‌های زیر تشخیص می‌دهند:

  • معاینه فیزیکی
  • آزمون دیجیتالی رکتوم
  • آزمایش‌های تشخیصی مانند آنالیز ادرار، کشت ادرار، آزمایش خون
  • آزمایشات اورودینامیک

گزینه‌های درمانی برای بی اختیاری ادرار در مردان پس از عمل جراحی پروستات


راه‌های بسیاری برای مدیریت یا درمان بی اختیاری ادرار وجود دارد. برای اکثر مردان، نشانه‌های بی اختیاری ادرار در طول زمان کاهش می‌یابند. با این حال، مقابله با بی اختیاری ادرار با هر مقداری می‌تواند ناراحت کننده و نا امید کننده باشد. گزینه‌های کنترلی زیر را در نظر بگیرید:

آموزش مثانه

آموزش مثانه تغییر عادت‌های ادراری برای دفعات بی اختیاری است. پزشک می‌تواند به بیمار پیشنهاد دهد که در فواصل زمانی منظم به دستشویی برود، که تخلیه زمان بندی شده نامیده می‌شود، و بر اساس ثبت دفع ادرار فرد انجام می‌گردد. فرد می‌تواند به تدریج زمان بین توالت رفتن را طولانی‌تر کند تا به انقباض مثانه کمک نماید و بتواند ادرار بیشتری را در خود نگه دارد.

دارو

پزشک ممکن است داروهایی را تجویز کند که عضلات مثانه را آزاد می‌کند، اسپاسم‌های مثانه را کاهش می‌دهد، یا بزرگ شدن پروستات برای درمان بی اختیاری فوری در مردان درمان می‌کند.

  • داروهای آنتی موسکارینی. آنتی موسکارینی می‌تواند به استراحت عضلات مثانه و جلوگیری از اسپاسم مثانه کمک کند. این داروها عبارتند از اکسی بوتینین (اکسیترول)، تولترودین (دترول)، داریفناسین (انابلکس)، تروسپیوم (سانکتورا)، فزوترودین (تویاز)، و سولیفناسین (وزیکر). این داروها به کل قرص، محلول و پچ در دسترس هستند.
  • داروهای ضد افسردگی سه چرخه ای. داروهای ضد افسردگی سه چرخه‌ای مانند ایمیپرامین (توفرانیل) می توانند سیگنال‌های عصبی را آرام کنند و اسپاسم عضلات مثانه را کاهش دهند.
  • مسدود کننده‌های آلفا. ترازوسین (هیترین)، دوکسازوسین (کاردورا)، تامسولوسین (فلومکس)، آلفوزوسین (اوروکساترال) و سیلودوزین (راپافلو) برای درمان مشکلات ناشی از بزرگ شدن پروستات و انسداد خروجی مثانه مورد استفاده قرار می‌گیرند. این داروها عضله صاف پروستات و گردنه مثانه را آرام می‌کنند، که جریان معمول ادرار را ممکن می‌سازد و مانع از انقباضات غیرطبیعی مثانه می‌شود که می‌تواند منجر به بی اختیاری فوری گردد.
  • مهارکننده‌های 5-آلفا ردوکتاز. فیناستراید (پرواسکار) و دوتاستراید (آوودارت)، تولید هورمون مردانه دی هیدروتستوسترون را که در پروستات تجمع می‌یابد و باعث رشد پروستات می‌شود، را متوقف می‌کند. این داروها با کاهش سایز پروستات بزرگ شده می‌توانند مشکلات بی اختیاری فوری را کاهش دهند.
  • آگونیست‌های بتا-3. میرابگرون (میربتریک) یک آگونیست بتا-3 است که فرد به صورت خوراکی جهت کمک به پیشگیری از نشانه‌های بی اختیاری فوری مصرف می‌کند. میرابگرون انقباضات غیر ارادی مثانه را سرکوب می‌کند.

محصولات جاذب

این راه حل‌های مورد استفاده در لباس زیر را می‌توان به تنهایی و یا در صورت نیاز در ترکیب با سایر گزینه‌های درمانی گسترده مورد استفاده قرار داد. این محصولات ممکن است یک بار مصرف یا قابل استفاده مجدد باشند و اغلب به عنوان درزگیر، پد یا دستگاه‌های جمع آوری شناخته می‌شوند

تحریک الکتریکی عصب

اگر تغییرات رفتاری و شیوه زندگی و داروها علائم را بهبود ندهند، پزشک ممکن است تحریک الکتریکی عصب را به عنوان گزینه‌ای برای جلوگیری از بی اختیاری، تکرر ادرار- ادرار کردن بیشتر از حد معمول- و سایر علائم پیشنهاد دهد. تحریک الکتریکی عصب شامل تغییر رفلاکس‌های مثانه با استفاده از پالسهای الکتریکی است. دو نوع رایج تحریک الکتریکی عصب شامل تحریک عصب تیبیال زیر پوستی و تحریک عصب استخوان خاجی می‌باشد.

ورزش‌های عضله کف لگن

ورزش عضلات کف لگن یا کگل، شامل تقویت عضلات کف لگن می‌باشد. عضلات کف لگن قوی، ادرار را به طور موثرتری نسبت به عضلات ضعیف نگهداری می‌کنند. فرد نیاز به تجهیزات خاصی برای تمرینات کگل ندارد. تمرینات شامل سفت کردن و شل کردن عضلاتی است که جریان ادرار را کنترل می‌کنند. تمرینات کف لگن نباید در طول ادرار کردن انجام شوند. متخصص می‌تواند به بیمار کمک کند تا روش مناسب را بیاموزد. اطلاعات بیشتر در بخش موضوعات سلامتی NIDDK، و نکات تمرینات کگل ارائه شده است مردان همچنین می‌توانند یاد بگیرند که چگونه با استفاده از بیوفیدبک، تمرینات کگل را درست انجام دهند. بیوفیدبک از سنسورهای مخصوصی برای اندازه گیری عملکرد بدن، مانند انقباض عضلاتی که ادرار را کنترل می‌کنند، استفاده می‌نماید. یک مانیتور ویدئویی اندازه گیری ‌ها را به صورت نمودار نشان می‌دهد، و صداها نشان می‌دهد که چه زمانی مرد از عضلات صحیح استفاده می‌کند. متخصص از این اطلاعات استفاده می‌کند تا به فرد در تغییر عملکرد غیر طبیعی عضلات کف لگن کمک نماید. فرد در خانه برای بهبود عملکرد عضلات تمرین می‌کند. و می‌تواند تمرینات را در حالت دراز کشیده، نشسته روی میز یا ایستاده انجام دهد. درمان موفق با تمرینات کف لگن بستگی به علت بی اختیاری، شدت آن و توانایی فرد برای انجام تمرینات دارد.

درمان‌های مداخله‌ای

تزریق کلاژن به دهانه مثانه حجمی اضافه می‌کند و مقاومت آن در برابر جلوگیری از نشت ادرار را افزایش می‌دهد. با این حال این روش‌ها تنها به تعداد کمی از مردانی که نشت شدیدتری دارند کمک می‌کند. هنگامی که این درمان‌ها مفید واقع نشوند، ممکن است نیاز باشد برای قرار دادن یک وسیله قابل انعطاف کنترل ادرار مانند یك اسلینگ مجرای ادرار یا اسفنكتر ادراری مصنوعی، جراحی را در نظر بگیرید.

ایمپلنت‌های اسلینگ

ایمپلنت‌های اسلینگ راه حلی برای مردان دارای بی اختیاری خفیف تا متوسط هستند. در طی یک عمل جراحی، یک اسلینگ نواری مش بدی شده مصنوعی در اطراف بخشی از مجرای ادرار قرار می‌گیرد، که در هنگام سرفه کردن، عطسه کردن و یا بلند کردن اجسام به آرامی تغییر مکان می‌دهد تا فشار را از روی مثانه بردارد. این دستگاه عضلات را محکم نگه میدارد تا زمانی که برای ادرار کردن آماده باشید. این فرآیند یک روش حداقل تهاجمی است، به این معنی که جراح فقط باید یک برش کوچک در بدن شما ایجاد کند. نتایج استفاده از اسلینگ مطلوب هستند. یک مطالعه میانگین موفقیت 81 درصد را نشان داد و در مطالعه دیگری مشخص شد، 94 درصد از بیماران این روش را به دوستان خود توصیه می‌کنند.

اسفنکتر ادراری مصنوعی

اسفنکتر ادرار مصنوعی یک راه حل برای مردان دارای بی اختیاری متوسط یا شدید است. در طی یک عمل جراحی، دستگاهی در بدن قرار می‌گیرد. اسفنکتر ادراری مصنوعی دارای سه بخش است:

  • یک حلقه قابل تورم در اطراف مجرای ادرار قرار می‌گیرد. این حلقه کارکرد یک اسفنکتر ادراری طبیعی و سالم را شبیه سازی می‌کند.
  • پمپی در داخل اسکروتوم قرار می‌گیرد تا باز و بسته شدن حلقه را کنترل و از انتقال مایع بین حلقه و مخزنی که در شکم بکار رفته، جلوگیری نماید.
  • یک بالون یا مخزن تنظیم کننده فشار کم در داخل شکم و در زیر عضلات قرار می‌گیرد تا مایع را زیر فشار درون حلقه مجرای ادرار نگه دارد.

در حالت استراحت، حلقه با مایع پر می‌شود تا مجرای ادرار را بسته نگه دارد و از جاری شدن ادرار جلوگیری کند تا زمانی که فرد آماده ادرار کردن باشد. برای ادرار کردن، پمپ با دست 2 تا 5 بار فشار داده می‌شود، باد حلقه خالی می‌شود، مجرای ادرار باز می‌شود و اجازه خروج ادرار از بدن را فراهم می‌کند. پس از ادرار کردن، دکمه‌ای روی پمپ فشار داده می‌شود و مایع از مخزن به حلقه باز می‌گردد و یک بار دیگر مجرای ادرار بسته می‌شود. این درمان بسیار موفق است. در یک مطالعه، 90 درصد از بیماران رضایت خود را گزارش کردند، 92 درصد آن‌ها مجددا AUS را قرار دادند و 96 درصد آن‌ها این درمان را به دوست خود توصیه کردند. این روش 70 درصد مواقع موفقیت آمیز است.

به این پست امتیاز دهید.
هیچ رای ثبت نشده است